Sofðu 212
-
Ssofdö uhnga austen min.
Uhte regned graitör.
Mamma gejmir gödlen fin,
gamla leggioch woelösskrin.
Wed sskülüm echke wakaöm dimmar naitör.
-
Fad er marcht ssem myrchrid wejt,
minn er chögör fuhngör.
Oft ech swartan ssandinn leijt
ssweda grainan ehngerejt.
Jöhglenöm chljohda doidadjupar sspruhngör.
-
Ssofdö lejnge, ssofdö rocht,
ssejhnt mön best ad wachkna.
Maidan kenna mönfehr fljoht,
medan hadlar deji skjoht.
Mennerner eska, missa, graut och sahkna.
-
Sofðu unga ástin mín.
Úti regnið grætur.
Mamma geymir gullin þín,
gamla leggi og völuskrín.
Við skulum ekki vaka um dimmar nætur.
-
Það er margt sem myrkrið veit
minn er hugur þungur.
Oft ég svarta sandinn leit,
svíða grænan engireit.
Í jöklinum hljóða dauðadjúpar sprungur.
-
Sofðu lengi, sofðu rótt,
seint mun best að vakna.
Mæðan kenna mun þér fljótt,
meðan hallar degi skjótt
að mennirnir elska, missa, gráta og sakna